Posted by Pod koniec XVII wieku, wraz z przybyciem wojsk austriackich do Sybina, do miasta dotarli również przedstawiciele katolicyzmu, w tym jezuici, którzy odegrali istotną rolę w kształtowaniu życia religijnego i kulturalnego tej społeczności. Wraz z nimi na głównym placu osiedlili się austriaccy urzędnicy i dygnitarze, tworząc niewielką, lecz wpływową wspólnotę katolicką. Jej obecność oraz możliwość publicznego wyznawania wiary szybko stały się impulsem do wzniesienia kościoła katolickiego.
Świątynię konsekrowano w 1733 roku, a kilka lat później, w 1739 roku, zainaugurowano działalność klasztoru jezuitów, który obecnie pełni funkcję domu parafialnego. Kościół wyróżnia się stylem wczesnego baroku wiedeńskiego – jego fasada jest stosunkowo prosta, co kontrastuje z bogato zdobionym wnętrzem, pełnym dekoracyjnych detali i elementów charakterystycznych dla epoki.
W południowej części chóru znajduje się nagrobek marszałka Otto Ferdinanda von Abensperg und Traun, wykonany przez rzeźbiarza Antona Schuchbauera, będący cennym przykładem sztuki sepulkralnej XVIII wieku. Na uwagę zasługują również organy, które w 1860 roku wykonał wiedeński rzemieślnik Carl Hesse, nadając świątyni wyjątkowe walory muzyczne.
Na wewnętrznym dziedzińcu, pomiędzy kościołem a dawną rezydencją jezuitów, przechowywana jest figura św. Jana Nepomucena, która aż do 1948 roku stała na Placu Wielkim. Ten element stanowi dziś nie tylko świadectwo dawnej pobożności, ale także ważny fragment lokalnej pamięci historycznej, łączący przestrzeń sakralną z miejskim dziedzictwem Sybina.
