Posted by Mănăstirea Bascovele to prawosławne żeńskie sanktuarium położone w miejscowości Ursoaia, w gminie Cotmeana, około 25 km na północny zachód od Pitești, w rumuńskim okręgu Argeș. Klasztor został założony w 1695 roku przez comisa Șerbana Cantacuzino, który w ramach złożonej Bogu obietnicy wzniósł go po narodzinach długo oczekiwanej córki Marii. Losy córki zmusiły go do dotrzymania ślubu poprzez stworzenie miejsca duchowej refleksji i modlitwy dla kobiet.
Klasztor przez wieki doświadczał licznych trudności. Został poważnie zniszczony przez trzęsienia ziemi w latach 1829 i 1838, a następnie odbudowany w 1843 roku dzięki wsparciu Stefana Nicolau i jego żony Platonidy. W tym czasie do pierwotnego patronatu „Intrarea în Biserică a Maicii Domnului” dodano dwa kolejne hramy: Narodzenie i Zaśnięcie Matki Bożej. W 1869 roku piorun uderzył w cerkiew, niszcząc dachy – odbudowa nastąpiła jeszcze w tym samym roku.
W 1883 roku klasztor został rozwiązany, a świątynia przekształcona w parafialną, służącą lokalnej społeczności. Monastyczne życie zostało przywrócone w 1932 roku z inicjatywy biskupa Nichita Duma, co rozpoczęło intensywne prace remontowe zakończone w latach 1948–1950. Wówczas powstała nowa polichromia autorstwa Theodora Petrescu – Tutana z Tutany, zastępująca zniszczone freski z 1869 roku.
Lata 1959–1962 przyniosły kolejne zmiany: funkcje monastyczne zakończono, a klasztor przekształcono w ośrodek opieki dla osób niepełnosprawnych. Dopiero po upadku reżimu komunistycznego, w 1991 roku, klasztor został ponownie otwarty, a życie wspólnoty zakonnic kontynuowane przez kolejne dekady. Od około 2015 roku przełożoną jest Petronia Dobrescu, wcześniej związana z Mănăstirea Robaia.
Kompleks klasztorny obejmuje cerkiew, zabudowania klasztorne (chilii), budynki gospodarcze, dzwonnicę-bramę oraz mur obronny z bramą dzwonniczą. Cerkiew wzniesiono z cegły w kształcie krzyża, z trzema wieżyczkami – większą centralną i dwiema mniejszymi nad przedsionkiem. Posiada otwarty, filarowy przedsionek (pridvor) wsparty na sześciu kolumnach. Wnętrze zdobi fresk Theodora Petrescu wykonany w latach 1948–1950, będący kontynuacją i odnowieniem wcześniejszej tradycji artystycznej.
Wspólnota klasztorna aktywnie angażuje się w tradycyjne prace rękodzielnicze: tkactwo, haft, szycie, pielęgnując dziedzictwo samowystarczalności gospodarczej, które było istotnym elementem życia klasztornego już od XX wieku. Klasztor Bascovele nie jest więc jedynie miejscem duchowej kontemplacji, lecz także ośrodkiem kultury i rękodzieła, w którym historia spotyka się z żywą tradycją codziennej pracy sióstr.
