Klasztor Izbuc to najstarszy klasztor w okolicy. Jego nazwa pochodzi od pobliskiego źródła krasowego, które wytryskuje w regularnych odstępach czasu — zjawiska znanego jako erupcja przerywana. Miejscowa tradycja przypisuje temu źródłu cudowne właściwości uzdrawiające.
Według legendy pewnego dnia niewidomy chłopiec, przebywający w pobliżu źródła, usłyszał szum wody. Po obmyciu twarzy cudownie odzyskał wzrok. Od tamtej pory miejsce to uznawane jest za święte.
Patronką klasztoru jest Święta Maria Wielka, a coroczna uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, obchodzona 15 sierpnia, przyciąga licznych pielgrzymów i turystów — zarówno z okolicy, jak i z dalszych stron. Już od czasów starożytnych wierni różnych religii gromadzili się tutaj, zwabieni fenomenem tzw. Źródła Uzdrawiającego.
Źródło to nie płynie nieprzerwanie, lecz co 15–20 minut gwałtownie wytryskuje z ziemi, po czym znów na krótko ustaje. Woda z bulgotem napełnia kamienny basen, z którego spływa, tworząc niewielki wodospad. Jest to klasyczny przykład opróżniania niecki krasowej poprzez zjawisko syfonowania, którego cykliczność zależy od ilości opadów.
Na terenie klasztoru znajduje się drewniany kościół z XVII wieku, poświęcony Wniebowzięciu Najświętszej Maryi Panny. W 1989 roku rozpoczęto budowę nowego kościoła z kamienia, który stanowi kontynuację duchowego dziedzictwa tego miejsca.
























